Πηνελόπη Παυλοπούλου: «Η Εθνική ήταν το όνειρο μου, στόχος να επιστρέψω στην Ευρωλίγκα και να μείνω εκεί»

Written by  Ιουλ 29, 2020

Από μικρή παθιαζόταν με το μπάσκετ. Στα 15 της είχε ήδη αποφασίσει πως μετά το Λύκειο θα πάει στην Αμερική και έτσι και έγινε. Απόφοιτη του Washington State, η Πηνελόπη Παυλοπούλου, αποτέλεσε μια από τις αρχηγούς των Washington Cougars, κατά την τετραετή θητεία της στο κολέγιο και όταν ήρθε το δίλημμα μπάσκετ ή επαγγελματική αποκατάσταση η απόφαση ήταν "εύκολη" καθώς δεν μπορούσε να αποχωριστεί αυτό που αγαπούσε.

Το επαγγελματικό της ξεκίνημα στο μπάσκετ δικαίωσε απόλυτα την επιλογή της. Ντεμπούτο το 2018 στην Εθνική Γυναικών (διεθνής ήδη σε όλες τις ηλικιακές κατηγορίες) στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα της Τενερίφης και λίγους μήνες αργότερα στην Ευρωλίγκα, με την ίδια να είναι αυτή που έδωσε το εισιτήριο για την κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση στον Ολυμπιακό. Με τις πολύ καλές εμφανίσεις της στις δυο αυτές διοργανώσεις επιβεβαιώθηκε για ακόμα μια φορά πως η Πηνελόπη Παυλοπούλου είναι μια από τις κορυφαίες Ελληνίδες παίκτριες της γενιάς της, δείχνοντας ένα μέρος του μεγάλου ταλέντου της στο κορυφαίο επίπεδο.

Η αρχή είχε γίνει λίγα χρόνια νωρίτερα στον ΑΟΝΑ, εκεί γύρω στα 8μιση. Στην 1η Λυκείου πήγε στον Πανιώνιο με μεταγραφή, ενώ παράλληλα ήταν στις μικτές και στα κλιμάκια. Στα 14 της ήταν στην Εθνική Παγκορασίδων και από τότε ήταν που άρχισε ουσιαστικά να αφιερώνει τα καλοκαίρια της στις Εθνικές. Ακολούθησαν δύο χρόνια στον Πρωτέα και στη συνέχεια η Αμερική και το πτυχίο της στη Διοίκηση Πληροφοριακών Συστημάτων. Πρώτη επαγγελματική ομάδα ο Ολυμπιακός και παράλληλα το μεταπτυχιακό στο management, ανάλυση δεδομένων, και ασφάλειες πληροφοριακών συστημάτων.
 
Η ωριμότητα του χαρακτήρα της, ο σεβασμός που δείχνει αλλά και η λάμψη των ματιών της όταν αναφέρεται στο μπάσκετ σε κερδίζουν από την πρώτη κιόλας γνωριμία με την 24χρονη γκαρντ. Και εκεί που όλα ξεκίνησαν για την Πηνελόπη Παυλοπούλου, στα ανοιχτά γήπεδα του ΑΝΟΑ, εκεί ξετύλιξε στο agapotobasket.gr, όλη την πορεία της, τις κομβικές επιλογές, το κάρφωμα ορλοσημο του Σχορτσιανίτη κόντρα στην Αμερική, την αποφασιστικότητα της, τα όχι στις Αμερικάνικες επιρροές, την Εθνική του 2018 και αυτή του 2019, μα πάνω από όλα τη στήριξη της οικογένειας της.
 
Στο γήπεδο που ξυπνάει πολλές αναμνήσεις...
Από εδώ ξεκίνησα. Η πρώτη μου προπόνηση εδώ, στην ακαδημία του ΑΟΝΑ και είναι πολλές και πολύ ευχάριστες οι αναμνήσεις από εδώ.
 
Ποιες είναι οι πρώτες μπασκετικές εικόνες που γεννιούνται μπαίνοντας σε αυτό το γήπεδο;
Θυμάμαι την πρώτη προπόνηση που έκανα. Ο πατέρας μου ήταν μέσα στα γραφεία να συνεννοηθεί για την εγγραφή, τις προπονήσεις και όλα. Εγώ καθόμουν στις κερκίδες, πολύ ντροπαλή, στα 8μιση μου και έβλεπα τα άλλα κορίτσια να ξεκινάνε την προπόνηση. Θυμάμαι την προπονήτρια τότε να μου λέει "έλα και εσύ εδώ" και αμέσως με το που μου δίνει το έναυσμα τρέχοντας έφτασα στα υπόλοιπα κορίτσια. Ήταν παιχνίδι και άρχισα να παίζω σαν παιδί.
 
Πως γεννήθηκε το μικρόβιο του μπάσκετ;
Ξεκίνησα να παίζω από το σχολείο και μου άρεσε πάρα πολύ. Παλιότερα έπαιζα και ποδόσφαιρο στο σχολείο και έχω δοκιμάσει πολλά αθλήματα, από ιππασία, μπαλέτο, τζούντο, τένις, κολύμβηση, στίβο, όμως με τράβηξε το μπάσκετ θυμάμαι γιατί περνούσα εγώ πολύ πολύ καλά και σε σύγκριση με τους υπόλοιπους συμμαθητές μου ήμουν και λίγο καλύτερη και μου άρεσε και αυτό. Από τον στίβο πήρα πάρα πολλά, γιατί έφτιαξα τον τρόπο τρεξίματος μου, τα πατήματα μου και με βοήθησε πολύ σωματικά και αθλητικά.
 
Θυμάσαι τη στιγμή που κατάλαβες ότι το μπάσκετ είναι αυτό που θες να κάνεις στη ζωή σου;
Θυμάμαι χαρακτηριστικά ένα κάρφωμα του Σχορτσιανίτη κόντρα στην Αμερική στο Παγκόσμιο του 2006 και μετά από εκείνο το παιχνίδι που το κερδίσαμε είχα κατενθουσιαστεί
με το άθλημα, παρόλο που είχα καιρό που ασχολιόμουν με αυτό. Εκείνο το παιχνίδι ήταν ορόσημο γιατί ένιωσα από την τηλεόραση τεράστια συγκίνηση και πολύ δυνατά συναισθήματα και δεν έπαιζα καν ακόμα. Το αγάπησα σαν θεατής. Τότε εκείνες οι νίκες στα τελευταία δευτερόλεπτα, οι ανατροπές, η πόρωση ότι παίζει η Εθνική Ελλάδος και γινόμαστε όλοι ένα, μου άρεσε πάρα πολύ και μου γέννησε πολύ θετικά συναισθήματα γύρω από το άθλημα.
 
Πόσο εύκολο ήταν σε αυτή την ηλικία να θυσιάζεις τα καλοκαίρια σου;
Για μένα ήταν χαρά. Δεν το ένιωσα ποτέ σαν θυσία. Ήμουν με τις φίλες μου, κάναμε προπονήσεις όλες μαζί, κάτι που μου άρεσε πολύ, ήμασταν παρέα και ευχαριστιόμουν όλο αυτό το διάστημα. Ανυπομονούσα κάθε καλοκαίρι να έρθει το διάστημα που θα είμαι με την  Εθνική. Φυσικά κουραζόμασταν αλλά όλα ήταν τέλεια για μένα.
 
Πόσο εύκολη ήταν η απόφαση να πας στην Αμερική;
Ήταν κάτι που ήθελα από την 3η Γυμνασίου και λόγω μπάσκετ και σπουδών. Ήταν ο συνδυασμός που με έκανε να το θέλω. Έβλεπα ότι ήμουν πολύ καλή μαθήτρια και παράλληλα αγαπούσα το μπάσκετ και ήμουν καλή και σε αυτό. Με τα ερεθίσματα που είχα ήξερα ότι ο συνδυασμός στην Ελλάδα δεν είναι εφικτός στο υψηλότερο επίπεδο, κάπου θα χάσεις είτε στο ένα είτε στο άλλο και έτσι, ήδη από τη 3η Γυμνασίου που είχα ρωτήσει κάποια άτομα και είχαν αρχίσει να φεύγουν οι πρώτες κοπέλες στη Αμερική για σπουδές. Με το που το αποφάσισα είχα και πρόταση από το Αμερικάνικο Κολλέγιο, το ACS, πήγα εκεί και έτσι ξεκίνησα την πορεία της Αμερικάνικης εκπαίδευσης.
 
Με ποια κριτήρια επέλεξες το κολλέγιο σου; Πως ήταν η προσαρμογή;
Τότε, από τις επιλογές που είχα, η περιφέρεια στην οποία αγωνιζόταν το Washington State ήταν στο υψηλότερο επίπεδο μπασκετικά. Ήξερα ότι εκεί έχει ανταγωνισμό. Στη θέση μου υπήρχε άλλο ένα play-maker μεγαλύτερο μου. Ακαδημαϊκά τότε δεν ήμουν σίγουρη τι ήθελα να σπουδάσω και τα ενδιαφέροντα μου, ήταν υπολογιστές, οικονομικά, βιολογία. Δεν ήξερα που να εστιάσω και στο κολλέγιο μου είχε πολλές επιλογές και έτσι ήταν ακόμα ένας λόγος που το επέλεξα. Μπασκετικά είχα ενθουσιαστεί με τις εγκαταστάσεις και τις παροχές. Είδα τον εαυτό μου εκεί να έχει όλα τα απαραίτητα εφόδια ώστε να τα πάει πολύ καλά και να έχει δυνατότητες εξέλιξης. Έφυγα χωρίς να γνωρίζω τίποτα. Ως παιδί δεν έβγαινα κιόλας να είμαι με παρέες έξω από το μπάσκετ, να δω πως είναι τα ξενύχτια, οι καφέδες κλπ. Ήμουν προπόνηση, σχολείο, σπίτι, ξανά προπόνηση, διάβασμα και δεν είχα χρόνο για όλα αυτά. Δεν ήξερα τι με περίμενε εκεί. Αυτό συνέβαλε στο να μην νιώθω φόβο όταν έφυγα. Με βοήθησε κιόλας να είμαι πιο προσηλωμένη στο στόχο μου και να μην παρεκκλίνω από αυτόν. Ήμουν πειθαρχημένη και προσηλωμενη και αυτά τα στοιχεία με βοήθησαν στην Αμερική να αντεπεξέλθω από νωρίς. Δεν μου πήρε πολύ χρόνο να προσαρμοστώ. Με αγκάλιασαν όλοι και αυτό τους το αναγνωρίζω και το εκτιμώ. Όταν είδα τα αμερικάνικα πάρτυ, τις συνήθειες, τον τρόπο ζωής και κυρίως διασκέδασης τους ήταν ένα σοκ για μένα. Δεν ήμουν έτοιμη για αυτό και ένιωθα έξω από τα νερά μου. Ευτυχώς είχαμε πρόσβαση 24 ώρες το 24ωρο στις εγκαταστάσεις και αυτό με βοήθησε να αποφύγω όλη αυτή την κατάσταση. Την ώρα που οι φίλες μου ετοιμαζόντουσαν στο δωμάτιο, εγώ δεν ήθελα να είμαι παρούσα και έτσι πήγαινα στο γήπεδο και έκανα σουτ και προπόνηση.