Σεβαστή Βρακατσέλη

Σεβαστή Βρακατσέλη

Αγαπώ τον αθλητισμό ---> Αγαπώ το μπάσκετ ---> Βρίσκομαι εδώ!



Η τρέλα για τον αθλητισμό και τα media έβαλε μέσα της το μικρόβιο της δημοσιογραφίας.Το μεράκι έγινε πράξη όταν πέρασε τη πόρτα του Κέντρου Αθλητικού Ρεπορτάζ . Το ταξίδι στο χώρο της δημοσιογραφίας μόλις είχε αρχίσει. Λίγα χρόνια μετά με την φλόγα να μένει ακόμα ζωντανή μικρότερες και  μεγαλύτερες διαδρομές σε μονοπάτια του έντυπου και ηλεκτρονικού τύπου και του ραδιοφώνου οδήγησαν στη συνεργασία με το "Αγαπώ το μπάσκετ"
             
Ένα ζευγάρι παπούτσια, μία μπάλα, ένα γήπεδο και... όλα αρχίζουν! 
Και επειδή η μαγεία των σπορ δεν έχει τελειωμό, η πορτοκαλί θεά είναι ανεξάντλητη  με  το θέαμα στο επίκεντρο και κάθε γωνιά της γης έχει κάτι διαφορετικό είμαστε εδώ για να σας παρουσιάσουμε μέσα από την δικιά μας οπτική κάθε της γωνιά!

Να πέφτεις και να ξανασηκώνεσαι. Να σου λένε ότι δύσκολα θα περπατήσεις και εσύ να μπαίνεις ξανά στο παρκέ και να αγωνίζεσαι. Όταν όλα χάνονται και εσύ βρίσκεις τη δύναμη να τα αλλάξεις όλα και να διεκδικείς ξανά ότι σε κάνει ευτυχισμένο. Γιατί δεν είναι απλά ένα παιχνίδι, είναι η ζωή σου όλη. Δεν είναι πάντα τα τρόπαια μου μετράνε στο μπάσκετ αλλά οι προσωπικές νίκες, οι φορές που θα ξεπεράσεις τον εαυτό σου και θα καταφέρεις τα όνειρα σου.

Η Ντάνι Σπηλιώτη μίλησε στο agapotobasket.gr για τον τραυματισμό που της άλλαξε τη ζωή, τη νίκη της απέναντι στις πιθανότητες να μην ξανατρέξει, τη μάχη με τον εαυτό της, το στάδιο της αποθεραπείας και τελικά την επιστροφή στα παρκέ με περισσότερα και πιο ουσιαστικά εφόδια, τι ήταν αυτό που την έκανε να έρθει στην Ελλάδα, το κεφάλαιο της προπονητικής στη ζωή της, αλλά και τη "μάχη" κόντρα στον Covid-19.

Θα ξετυλίξω το κουβάρι λίγο αντίστροφα: Βίωσες ένα τραυματισμό που παραλίγο να σου στερήσει ακόμα και την ικανότητα να περπατάς. Κόντρα σε όλα, όχι μόνο περπάτησες ξανά αλλά είσαι ξανά δυνατή στα παρκέ. Θέλεις να μοιραστείς μαζί μας αυτή την εμπειρία; Πως συνέβη;
Έκανα προπόνηση με την ομάδα μου την Τερψιθέα Γλυφάδας. Κάναμε μια άσκηση και ξαφνικά, βρέθηκα στο πάτωμα. Ήξερα ότι ο τραυματισμός ήταν σοβαρός, ειδικά με τον τρόπο που οι μώλωπες δημιουργήθηκαν στο πόδι μου. Έμεινα  δύο εβδομάδες μακριά και μετά αποφάσισα να τελειώσω τη σεζόν με την ομάδα μου. Υπήρχαν πολλά εμπόδια εκείνη τη σεζόν και ο τραυματισμός μου φάνηκε να είναι το κερασάκι στην τούρτα για μένα. Γύρισα λοιπόν σπίτι δύο μήνες νωρίτερα και συνάντησα τον γιατρό μου. Μου είπε ότι απαιτείται χειρουργική επέμβαση για τη διόρθωση τριών συνδέσμων που είχαν κοπεί. Αν και απογοητευτήκαμε, ήμασταν θετικοί πως θα μπορούσα να ανακάμψω πλήρως και να παίξω ξανά την επόμενη σεζόν. Καθ 'όλη τη διάρκεια της θεραπείας μου υπήρχαν δυσκολίες στην πορεία, αλλά τα κατάφερα. Ήμουν αποφασισμένη να επιστρέψω στο γήπεδο.

Η νέα σεζόν επρόκειτο να ξεκινήσει και είχα αποφασίσει να υπογράψω με την ομάδα που είμαι και τώρα, τη Νίκη Λευκάδας. Ήμουν ενθουσιασμένη και έτοιμη να βρω τη θέση μου ξανά στο γήπεδο. Ωστόσο, κάθε φορά που περπατούσα στο γήπεδο, δεν ήμουν ο ίδια. Είχα έναν πόνο τόσο ακραίο, που έκανε κάθε βήμα να είναι βάρος. Δεν ήμουν μόνο εγω απογοητευμένη, αλλά και η ομάδα, καθώς δεν μπορούσα να παίξω. Δεν μπορούσα να τελειώσω τη σεζόν και έτσι πάλι πήγα σπίτι και ήθελα να βρω μια λύση για τον πόνο που ένιωθα. Αφού μίλησα με τον γιατρό μου και μου είπε ότι δεν ήταν παρά τενοντίτιδα, αποφάσισα να πάω σε άλλο γιατρό στη Νέα Υόρκη. Τα ευρήματά του ήταν καταστροφικά. Όχι μόνο έπαιζα με σχισμένους συνδέσμους, αλλά ο μεγαλύτερος τένοντας στο πόδι μου (Posterior Tibial Tendon), είχε φύγει, είχε αποσυντεθεί. Μου ανέφερε ότι η χειρουργική επέμβαση που απαιτείται, μια χειρουργική επέμβαση ανασυγκρότησης ποδιών και αστραγάλου, όχι μόνο θα τερμάτιζε την καριέρα μου στο μπάσκετ, αλλά και την ικανότητά μου να τρέξω ξανά. Ο στόχος θα ήταν να περπατάω άνετα χωρίς πολύ πόνο.

Η καρδιά μου έσπασε στο άκουσμα αυτής της εξέλιξης. Δεν ήξερα πώς να αντιδράσω. Ποτέ δεν πίστευα ότι το μπάσκετ θα απομακρυνόταν από μένα.

Πως ήταν η διαδικασία του χειρουργείου;
Η επέμβαση διήρκεσε 5 ώρες, όπου έγιναν 5 διαδικασίες ταυτόχρονα. Η διαδικασία ανάκαμψης δεν ήταν εύκολη, καθώς τους πρώτους 3-4 μήνες δεν μπορούσα να αντέξω βάρος. Έκλαψα περισσότερο από ό,τι παραδέχομαι. Ήμουν σε μια ομίχλη. Δεν είχα καταλάβει μέχρι τότε πόσο συνδεδεμένη ήμουν με το μπάσκετ. Το παιχνίδι που μου άρεσε τόσο πολύ, αφαιρέθηκε απότομα από μένα και ήταν σαν να αφαιρέθηκε η ταυτότητά μου. Έπρεπε να ανακαλύψω ξανά ποια ήμουν. Έπρεπε να βρω ξανά τον εαυτό μου.

Όχι μόνο έπρεπε να ασχοληθώ με την ανακάλυψη του εαυτού μου, αλλά έπρεπε να επιτρέψω στους γύρω μου να με βοηθήσουν με τρόπους που δεν με βοήθησαν από τότε που είμαι παιδί. Έπρεπε να με πλύνουν, να μου ετοιμάσουν το φαγητό μου, να με μεταφέρουν με αυτοκίνητο παντού. Είμαστε όλοι "ένοχοι" να θεωρούμε δεδομένες τις καθημερινές ελευθερίες.

Πως ήταν το στάδιο της αποθεραπείας;
Ο φυσιοθεραπευτής μου ήταν ένα τεράστιο κομμάτι για την επιτυχία μου. Όχι μόνο παρέμεινε μαζί μου σε όλη τη διαδικασία, αλλά πίστευε σε μένα, ειδικά όταν δεν είχα τη δύναμη να πιστέψω στον εαυτό μου. Ήταν δύσκολο. Ήταν οδυνηρό. Έπρεπε να μάθω να περπατάω ξανά. Στη συνέχεια άρχισα να μαθαίνω πώς να περπατάω πιο γρήγορα, μέχρι το σημείο ενός αργού τζόκινγκ. Το αργό τζόκινγκ έγινε πιο γρήγορο, μετά σπριντ και στη συνέχεια το τρέξιμο έγινε άλμα. Πριν το καταλάβω, όλα τα κομμάτια επανήλθαν μαζί και ένιωθα υπέροχα. Ξύπναγα κάθε πρωί πεινασμένη για βελτίωση από την προηγούμενη μέρα. Δεν κατακλύστηκα από τον μεγάλο στόχο, για να επιστρέψω στο γήπεδο - αλλά επικεντρώθηκα στο να κάνω το καλύτερο κάθε μέρα. Και μάντεψε τι. Ήμουν σε θέση να επιστρέψω στο παιχνίδι! Τα συναισθήματα που ένιωθα δεν μπορώ να τα εκφράσω Τελικά ένιωσα ζωντανή ξανά. Ξεπέρασα τα εμπόδια που είχαν τεθεί μπροστά μου. Ξεπέρασα αυτό που είπαν θα ήταν αδύνατο.

Τι ήταν αυτό που σου έδινε δύναμη και σε πείσμωνε σε βαθμό να πεις εγω θα ξαναπάιξω μπάσκετ;
Δεν ήταν κάτι μαγικό, εμπνευσμένο ή κάτι ιδιαίτερο. Ήξερα απλώς τη λύπη που θα είχα για το υπόλοιπο της ζωής μου αν δεν μπορούσα να τελειώσω το μπάσκετ με τους δικούς μου όρους. Εκείνη την εποχή δεν ήξερα τι ακριβώς σήμαινε αυτό. Αλλά ανακαλύπτοντας περισσότερο τον εαυτό μου, συνειδητοποίησα ότι το να τελειώσω με τους δικούς μου όρους δεν αφορούσε το τελικό αποτέλεσμα, αλλά την προσπάθεια. Αν έδινα τον καλύτερό μου εαυτό και απλά δεν μπορούσα να το κάνω, θα ήταν αρκετό για μένα. Απλώς ήξερα ότι έπρεπε να δοκιμάσω.

Πόσο σε άλλαξε αυτό;
Αυτή η διαδικασία με ενδυνάμωσε. Μου έδωσε την κατανόηση ότι είμαστε πιο ισχυροί από ό,τι ξέρουμε. Αυτή η διαδικασία με διαφώτισε. Μου έχει δείξει την ομορφιά του ταξιδιού και ότι η ζωή δεν αφορά μόνο το τελικό αποτέλεσμα. Αυτή η διαδικασία μου έδωσε μια εκτίμηση για τα πράγματα που θεωρούμε δεδομένα και γι 'αυτό ζω με πιο ευγνώμων καρδιά.

Μετά το τέλος της κολεγιακής καριέρας σου, άρχισες να παίζεις επαγγελματικά στην Ελλάδα. Πως πήρες αυτή την απόφαση;
Καθώς η καριέρα μου στο κολέγιο έφτανε στο τέλος της, ειλικρινά δεν είχα ποτέ στο μυαλό μου να συνεχίσω στο επόμενο επίπεδο. Μου άρεσε πολύ το μπάσκετ και ήξερα ότι θα ήταν πάντα στη ζωή μου, αλλά είχα δεχτεί μια δουλειά στο Οχάιο (στην πολιτεία όπου βρισκόταν το σχολείο μου), νομίζοντας ότι θα ήταν το μέρος που θα έμενα για λίγο. Στο τελευταίο εντός έδρας παιχνίδι της τελευταίας σεζόν μου, η γιαγιά μου πέθανε. Θυμάμαι αυτή τη στιγμή έντονα γιατί θυμάμαι όχι μόνο να θρηνώ την απώλεια της αγαπημένης μου γιαγιάς, αλλά και να θρηνώ ένα από τα δύο κύρια σημεία σύνδεσης με τον ελληνικό πολιτισμό μου (το άλλο ήταν ο παππούς μου) Τότε ένιωσα την έντονη και άμεση ανάγκη να μάθω από που προέρχομαι. Έπρεπε να διατηρήσω την υπερηφάνεια που είδα στους παππούδες μου. Ο μόνος τρόπος να το κάνω αυτό ήταν να το καταλάβω - και για να το καταλάβω, ήξερα ότι έπρεπε να βυθιστώ στον πολιτισμό. Σκεπτόμενη πώς θα μπορούσα να το κάνω αυτό, είδα παράλληλα και έναν τρόπο να συνεχίσω το μπάσκετ. Ήξερα ότι έπρεπε να αδράξω την ευκαιρία και έτσι έκανα.

Φέτος επέστρεψες στη Νίκη Λευκάδας, σε μια ιδιαίτερη χρονιά. Πως βιώνεις την κατάσταση και τι περιμένεις να αλλάξει;
Ναι επέστρεψα στη Νίκη Λευκάδας αυτή τη σεζόν. Είμαι κάτι παραπάνω από ευγνώμων  στον agent μου, τον Σωτήρη Λιόμα αλλά και στην ομάδα μου που μου έδωσε την ευκαιρία για άλλη μια φορά να είμαι μέλος του ρόστερ της. Αν και απογοητευμένη από τη διακοπή του πρωταθλήματος λόγω του Covid-19, ελπίζω ότι θα ξεκινήσουμε και πάλι. Δουλεύουμε τόσο σκληρά ως αθλήτριες, όλοι μας, σε όλους τους τομείς. Έχουμε πολλά εμπόδια που πρέπει να αντιμετωπίσουμε, πολλές προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε και τα κάνουμε όλα λόγω του πάθους μας για το παιχνίδι. Η ελπίδα και οι προσδοκίες μου είναι ότι ως γυναίκες αθλήτριες μπορούμε να αντιμετωπιστούμε με περισσότερο σεβασμό.

Κεφάλαιο Covid-19: πως το βιώνεις, τι σου έχει διδάξει και αυτή η περιπέτεια;
Ο Covid-19 συνέχισε να μου δείχνει πόσο θεωρώ δεδομένα ορισμένα πράγματα. Χάσαμε όλοι ένα σημαντικό κομμάτι της ελευθερίας μας και είναι πολύ δύσκολο. Ωστόσο, αντί να σκεφτώ όλα όσα έχουμε χάσει, αντί να προσπαθήσω να ξαναχτίσω απελπισμένα το παρελθόν, ίσως μπορώ να μάθω πληρέστερα τι είδους άτομο θέλω να είμαι σε αυτόν τον νέο κόσμο. Μπορώ να ανοίξω τον εαυτό μου σε αυτό; Μπορεί; Μπορούμε;  Θαυμάζω επίσης την ανθρωπότητα καθώς τραβάμε μαζί και δείχνουμε την ανθεκτικότητά μας. Είναι εμπνευσμένο για μένα να νιώσω την κοινή μας αποφασιστικότητα να ξεπεράσουμε και την αδιάκοπη αισιοδοξία μας ότι θα το κάνουμε.

Οι γενναίοι επαγγελματίες που αγωνίζονται στις πρώτες γραμμές της πανδημίας, τα λαμπρά μυαλά που εργάζονται πίσω από τα παρασκήνια για να σχεδιάσουν ένα εμβόλιο, τα αμέτρητα χέρια που κρατούν τα πράγματα σε λειτουργία, και εκείνοι που υποφέρουν γενναιόδωρα, καθώς και εκείνοι που θρηνούν για αυτά - όλα αυτά μου θυμίζουν ότι και εγώ είμαι μέρος μιας όμορφης και θαρραλέας ανθρώπινης οικογένειας.

Έχεις υπάρξει και βοηθός προπονητή της ομάδας μπάσκετ γυναικών του Κολεγίου Ντάρτμουθ. Είναι κάτι που θέλεις να ακολουθήσεις στο μέλλον;
Το να γίνω μέλος της οικογένειας του μπάσκετ γυναικών του Ντάρτμουθ ήταν ένα από τα μεγαλύτερα προνόμια της ζωής μου. Αυτή η εμπειρία με δίδαξε πολλά και με μετέτρεψε σε έναν καλύτερο άνθρωπο με πολλούς τρόπους. Ήρθα στο πανεπιστήμια ως ξένη και έφυγα με μια οικογένεια. Μου άρεσε πολύ να βρίσκομαι στην άλλη πλευρά του παιχνιδιού, ως προπονήτρια. Εάν είχα άλλη ευκαιρία σε αυτό, θα ήθελα πολύ να το εκμεταλλευτώ. Όσο περισσότερη ικανοποίηση παίρνεις παίζοντας, ακόμη περισσότερη παίρνεις ως προπονητής. Το να βλέπεις τις νεαρές γυναίκες με τις οποίες εργάζεσαι μέρα και νύχτα, να γίνονται καλύτεροι παίκτες και άνθρωποι, είναι ένα από τα πιο πολύτιμα πράγματα που έχω πάρει ποτέ.

Έχεις πει στο παρελθόν:" Δεν γνωρίζω τι έχει στο μέλλον η ζωή για μένα, όμως αισθάνομαι ευγνωμοσύνη για όλα όσα έχω βιώσει, συμπεριλαμβανομένων και των τραυματισμών μου". Ποιο είναι το μήνυμα που θα ήθελες να στείλεις;
Συνεχίζω να υποστηρίζω αυτήν την προοπτική ευγνωμοσύνης. Η ζωή είναι σαν μια βόλτα με λούνα παρκ. Δεν περιορίζεται στην ευτυχία, ούτε περιορίζεται στη θλίψη. Όλοι βιώνουμε πόνο στη ζωή. Πόνο στην καρδιά, απώλεια, απογοήτευση. Το βάσανο είναι μέρος της ανθρώπινης κατάστασης. Όταν βρίσκεστε στα βάθη, μπορεί να είναι δύσκολο να δείτε πώς μπορείτε να ανακάμψετε. Η ιδέα ότι μπορεί κάποια μέρα να είσαι ευγνώμων για την απογοήτευσή σου και την πληγή σου φαίνεται αδιανόητη. Ωστόσο, έχουμε πάντα μια επιλογή. Είχα και θα συνεχίσω να έχω πάντα μια επιλογή. Στον πόνο μας έχουμε μια επιλογή. Πρέπει να αποφασίσουμε αν θα εκμεταλλευτούμε την ευκαιρία και θα την αφήσουμε να μας καταναλώσει ή αν θα την χρησιμοποιήσουμε για να μεγαλώσουμε. Σε καμία περίπτωση δεν σκοπεύω να το κάνω αυτό απλό. μπορεί να είναι το πιο δύσκολο πράγμα που θα κάνουμε ποτέ. Αλλά ο πόνος μας μπορεί επίσης να είναι το πράγμα που μας ωθεί προς τις μεγαλύτερες προσωπικές μας ανακαλύψεις. Είναι ο πόνος μας που μπορεί να μας σπάσει και να αφήσει το φως. Είναι ο πόνος μας που μπορεί να μας βοηθήσει να ζήσουμε μια πιο βαθιά γεμάτη ζωή.

Με μια λέξη τι θα έβαζες δίπλα στο καθένα:
Μπάσκετ: Πάθος
Αμερική: Σπίτι
Κολλέγιο: Ανάπτυξη
Ελλάδα: Σπίτι/Η καρδιά μου
Τερψιθέα Γλυφάδας: Ταλαιπωρία
Νίκη Λευκάδας: Επαναφορά
Εσπερίδες Καλλιθέας: Ελπίδα

Οδήγησε, με τις συμπαίκτριες της, την ομάδα του ΕΦΑΟΖ στην πρώτη και ιστορική συμμετοχή του συλλόγου στην Α1 Γυναικών και, υπό τις οδηγίες της Στέλλας Καλτσίδου, "πρόλαβε" να πανηγυρίσει και την πρώτη νίκη, πριν την διακοπή του πρωταθλήματος. Η 28χρονη φόργουορντ Ευαγγελία Βαμβακά, στέκεται στη γραμμή των βολών και απαντάει στις μπασκετικές ερωτήσεις του agapotobasket.gr.

Πρωταθλήτρια Ελλάδος με τον Παναθηναϊκό και το Ελληνικό, έχει αγωνιστεί επίσης σε Σπόρτιγκ, Αστέρα Εξαρχείων, Άρη Χολαργού, Ολυμπιακό Βόλου, Κρόνο Αγίου Δημητρίου, στην τουρκική Χατάι, στον Φάρο Κερατσινίου, στον Πανιώνιο, στην Δάφνη Αγίου Δημητρίου και τη φετινή αγωνιστική σεζόν στη Νίκη Λευκάδας. Η 37χρονη πολύπειρη γκαρντ, Αριστέα Μαγκλάρα στέκεται στη γραμμή των βολών και απαντάει στις μπασκετικές ερωτήσεις του agapotobasket.gr.

Μια πρόταση για να εργαστεί στο τεχνικό τιμ της Χατάι, στάθηκε η αιτία να αλλάξει η καριέρα της, το καλοκαίρι του 2015. Λίγους μήνες αργότερα η Κατερίνα Χατζηδάκη ανέλαβε την Τουρκική ομάδα ως πρώτη προπονήτρια και οι επιτυχίες διαδέχτηκαν η μία την άλλη με την Ελληνίδα τεχνικό να λατρεύεται, από τους Τούρκους. Δύο σούπερ καπ Τουρκίας, πρόκριση στα ημιτελικά του Eurocup, παρουσία σε τελικό πρωταθλήματος και Κυπέλλου, αλλά και πολύ σημαντικές νίκες στην Euroleague, είναι μερικά από τα επιτεύγματα της.

Τα γεγονότα που σημαδεύουν το 2020 είναι πρωτόγνωρα και πέρα από κάθε αμφιβολία αυτό που προέχει είναι η υγεία όλων.

Αγωνίζεται για δεύτερη σεζόν με τα "πορτοκαλί" των Μελισσίων, ενισχύοντας σημαντικά την ομάδα με την εμπειρία της, ενώ έχει φορέσει επίσης τη φανέλα της Δάφνης Αγίου Δημητρίου, του Αθηναϊκού,  του Πειραϊκού, των Εσπερίδων, του Πανιωνίου και του Παλαιού Φαλήρου. Διεθνής με όλες τις μικρές Εθνικές Ομάδες η ύψους 1,84 σέντερ, Ζέφη Γιαμπάνη, στέκεται στη γραμμή των βολών και απαντάει στις μπασκετικές ερωτήσεις του agapotobasket.gr.

Έχει αγωνιστεί σε Καστοριά, Εσπερίδες, ΔΑΣΑΛ, Πανιώνιο, Ελευθερία Μοσχάτου και Σπόρτιγκ. Η σεζόν που μόλις άρχισε, βρίσκει τη Νικολίνα Ιωαννίδου με τη φανέλα του Φοίνικα Πειραιά. Η 26χρονη γκαρντ/φόργουορντ στέκεται στη γραμμή των βολών και απαντάει στις μπασκετικές ερωτήσεις του agapotobasket.gr.

ΠΑΟΚ, Αναγέννηση Νέου Ρυσίου, Παναθηναϊκός, Κρόνος Αγίου Δημητρίου, ΓΑΣ Καλυβίων, Ολυμπιακός και πλέον η Μαρία Αυτζή προετοιμαζεται για τη τη νέα σελίδα της καριέρας της με τη φανέλα των Χανίων. Η γεννημένη το 1990, ύψους 1,72 γκαρντ, στέκεται στη γραμμή των βολών και απαντάει στις μπασκετικές ερωτήσεις του agapotobasket.gr.