«Γυναικείες Απορίες»: Μπασκετικη… Κυριακη

Written by  Φεβ 08, 2014

Εκτάκτως μαζί σας σήμερα … Σάββατο , όπως ζήτησε ευγενέστατα το αφεντικό καθώς, όπως είπε,  αύριο Κυριακή θα μονοπωλήσουν το ενδιαφέρον μας σημαντικά μπασκετικά γεγονότα και επίσης πως είναι καιρός κρίσης και πολλοί ψάχνουν δουλειά και πως  αν δεν το κάνω θα απολυθώ. Οπότε… 

 

Σαββατόβραδο, κι όπως πολλοί έτσι κι εμείς, είπαμε να νυχτοπερπατήσουμε παρέα με φίλους σε κανένα μπαράκι της περιοχής. Τι ωραία και καλά πίνουμε το ποτάκι μας , μια ανάμεικτη παρέα ζευγαριών και εργένηδων και συζητάμε τα νέα της εβδομάδας που πέρασε. Σε ανύποπτο χρόνο λοιπόν, πάνω που έχω αρχίσει να ψιλοπεινάω και αναζητώ το βλέμμα του συντρόφου μου για να δω μήπως συνεχίσουμε για κανένα after…βρώμικο, τον βλέπω που χαζογελά με τους φίλους του δείχνοντας  προς τη δική μου κατεύθυνση.  «Τι γελάτε παιδάκι μου σα χαζά;»    Ρωτώ…«Κορίτσια σας έχουμε μια πρόταση», απαντά .

 Ωραία σκέφτομαι. Θα το συνεχίσουμε σε καμιά σουβλακερί.  Φευ..  Τα αγόρια είχαν άλλα κατά νου. « Τι θα λέγατε αύριο πρωί να μαζευτούμε όλοι παρέα για μπάσκετ; » , λέει ο δικός μου και συνεχίζει.. «Η κοριτσάρα μου τα πήγε περίφημα το προηγούμενο Σαββατοκύριακο που παίξαμε οι δυo μας. Ευκαιρία να αθληθούμε όλοι μαζί και να γελάσουμε. Άντε, να γυμναστούμε και λίγο γιατί μόνοι μας δεν κουνιόμαστε εύκολα». Προσπάθησα να προλάβω να σώσω καμία, αλλά… Τρελάθηκαν από τον ενθουσιασμό τους!  Είχαν διαβάσει και το προηγούμενο άρθρο και για κάποιο λόγο – ίσως τελικά δε μεταφέρω σωστά τα γεγονότα -   τους άρεσε πολύ η ιδέα.

Ξημερώνει – όπως λέει και ο συμπαθής Οικονομόπουλος – πρωινό Κυριακής. Εμείς έχουμε φτάσει πρώτοι από νωρίς για να βρούμε άδειο γηπεδάκι. Και να σου καταφτάνουν μια μια… ή ζευγαρωτές.. ντυμένες με φόρμες και αθλητικά , έτοιμες για τη μεγάλη πρόκληση. Η ημέρα ξεκινά με κατήχηση. Μια πρώτη αναφορά στους κανονισμούς και τις ορολογίες. Εντάξει λοιπόν. Έπειτα όλοι και όλες στη γραμμή να κάνουμε λίγες διατάσεις. Ε, θα τρέξουμε που θα τρέξουμε, μην έχουμε και κανέναν τραυματισμό και τρέχουμε στα καλά καθούμενα. Οκ… ως εδώ το έχω, σκέφτομαι από μέσα μου. Σειρά έχουν τα σουτάκια από τη γραμμή για ζέσταμα. Χμ… οκ μια στις δέκα μπαίνει – και συνήθως η δέκατη – αλλά δε βαριέσαι. Ακολουθούν τα ‘διδακτικά’ μπασίματα και ποσταρίσματα.  Έτσι, αλλιώς και πιο ψηλά και πιο τεντωμένα… Δε βαριέσαι σκέφτομαι, κάτι θα μάθουμε και σήμερα.   Να χωριστούμε ρε παιδιά λέω. Αριθμάκια! Όχι φωνάζουν εκείνες… αγόρια vs κοριτσιών. 

Νομίζω πως από τις φιλενάδες, καμία δεν είχε ξαναπαίξει μπάσκετ. Ξεκινήσαμε να μαρκάρουμε η καθεμιά τον παίκτη της. Τα αγόρια απλώς σούταραν και έμπαινε καλάθι. Εμείς ακριβώς κάτω από το στεφάνι και να τα χάνουμε όλα. Να σηκώνει ο ένας τα χέρια να μπλοκάρει το σουτ της άλλης και εκείνη να τρομάζει και να πετάει την μπάλα στον ουρανό. Παρωδία… Κάποια στιγμή τα αγόρια, μας πήραν στο ψιλό και είχαν σταματήσει να παίζουν μπάσκετ. Μάλλον προς μήλα ή «κορόιδο», όπως το λέγαμε παλιά , έμοιαζε.

Και τότε τα πράγματα αγρίεψαν… Γλυκά μου αγόρια, ακόμα να το μάθετε;  Τα κορίτσια ΔΕΝ χάνουν!  Φαίνεται πως οι φίλες, από όλους τους κανόνες του παιχνιδιού , αγάπησαν πιο πολύ το  «φαουλ» . Και να σου τα σπρωξίματα και να οι αγκωνιές και να κι οι δαγκωνιές… προκειμένου να πάρουν τη μπάλα έκαναν τα πάντα. Το κακό είναι ότι ενώ η μπάλα , με τον ένα ή τον άλλο τρόπο κατέληγε στην ομάδα των κοριτσιών , δεν άλλαζε κάτι στο σκορ, καθώς στο κλέψιμο είχαμε γίνει αστέρια , αλλά στο σουτ...όχι ακόμα!

«Κορίτσια ρομπότ – Αγόρια φέρυ μποτ!»  Τα αγόρια εκνευρίστηκαν και, προκειμένου να γεμίσουν μελανιές, αποφάσισαν να μας διώξουν από το γήπεδο και να συνεχίσουν να παίζουν μόνοι τους. Ο αγώνας τελικά είχε αποτέλεσμα  64- 8. Οκ! Σα σκορ δεν έλεγε και πολλά, αλλά τουλάχιστον εμείς και εκτονωθήκαμε αρκετά – μερικές λίγο παραπάνω από το κανονικό βγάζοντας και διάφορα απωθημένα- και χάσαμε και κανά κιλάκι. Έτσι κι αλλιώς, εμείς μετά την αράξαμε στο διπλανό καφενεδάκι για καφέ και κους κους και οι άνδρες συνέχισαν να ιδροκοπούν και να τσακώνονται σα μικρά παιδιά γιατί ο άλλος λέει έκανε… βήματα. Όχι τώρα που το σκέφτομαι … ήταν μια πολύ ωραία Κυριακή!  Θα ξαναέπαιζα αγόρια – κορίτσια. Βέβαια αμφιβάλλω αν θα έπαιζαν ποτέ ξανά εκείνοι…

Sabrina

Το όνομά μου είναι Sabrina και, ναι, ως άλλη μάγισσα, κατέκτησα μια θέση σε αυτό το ηλεκτρονικό περιοδικό.

  Στη στήλη αυτή, κάθε Κυριακή, θα μοιράζομαι μαζί σας, καθημερινές – πέρα για πέρα αληθινές- ιστορίες, σχετικές με το αγαπημένο αυτό άθλημα.

  Αν αναρωτιέστε το περιεχόμενο των ιστοριών, δεν είναι άλλο από τη γυναικεία ματιά απέναντι στο «μπάσκετ των αντρών». Το αποκαλώ αντρών, όχι επειδή ασπάζομαι το φεμινισμό και σίγουρα όχι επειδή θεωρώ το μπάσκετ «αντρικό άθλημα» - προς Θεού!

   Οι ιστορίες, όμως, αφορούν τη σχέση μια γυναίκας φιλάθλου και ενός άντρα, λάτρη του μπάσκετ, που δυσκολεύεται να συμμεριστεί και να λύσει «γυναικείες απορίες». Ελάτε να μοιραστούμε το πώς βλέπουμε τα τρίποντα, τα καρφώματα και τις τάπες από τη γυναικεία ματιά.

Leave a comment

Make sure you enter all the required information, indicated by an asterisk (*). HTML code is not allowed.

Stavros, 12:12 μμ